współczynnik izolacji termicznej okna

Okno jest konstrukcją w której wyróżnia się dwie podstawowe części, różniące się izolacyjnością cieplną: nieprzezierną, czyli ramę i przezierną, czyli oszklenie. W oparciu o ten podział współczynnik przenikania ciepła okien lub drzwi balkonowych U określa się z następującego wzoru, podawanego w aprobatach technicznych udzielanych przez ITB na systemy okien i drzwi balkonowych:



w którym:
Ug - współczynnik przenikania ciepła przez centralną część oszklenia, W/(m2·K),
Ag - pole powierzchni oszklenia, m2,
Uf - współczynnik przenikania ciepła kształtownika lub złożenia kształtowników ramy W/(m2·K),
Af - pole powierzchni jw., m2,
Yg - liniowy współczynnik przenikania ciepła mostka cieplnego powstającego na styku oszklenia z kształtownikiem ramy, W/(m·K),
L - długość liniowego mostka cieplnego równa długości styku oszklenia z ramą, m.

Zasady określania poszczególnych pól powierzchni podane są w PN-EN ISO 10077-1:2002 "Właściwości cieplne okien, drzwi i żaluzji. Obliczanie współczynnika przenikania ciepła. Część 1: Metoda uproszczona" [8]. Wg tych zasad widoczna powierzchnia uszczelek przyszybowych zaliczana jest do powierzchni oszklenia Ag.

Wartości współczynników Uf i g oblicza się wg zasad podanych w PN-EN ISO 10077-2:2005 metodą numerycznej symulacji przepływu ciepła w obszarze dwuwymiarowym, stosując specjalnie do tego celu opracowane programy komputerowe.

Należy zaznaczyć, że przy użyciu wzoru (2) można obliczyć współczynnik U dla każdego okna, tzn. o dowolnym kształcie, wielkości i podziale.